najpierw zabrano go do szpitala w Łukowie, następnie przewieziono do Warszawy, gdzie był leczony przez całą wojnę. Po zakończeniu działań wojennych, jako inwalida wojenny, powrócił z matką do Muszyny, gdzie mieszkał aż do śmierci. Całe życie spędzał czas między szpitalem i domem. Po śmierci matki w 1960 opiekowała się nim jej siostra – Maria Jaworska, z d. Staszyńska (1886–1966). Później mieszkał przez wiele lat samotnie.

Jego pasją życiową był sport, szczególnie narciarstwo i pływanie. Swoje ukochane narty przekazał prezesowi Towarzystwa Miłośników Ziemi Muszyńskiej, który w 2016 oddał je do Muzeum Regionalnego TPP w Piwnicznej-Zdroju, wzbogacając największą w Polsce kolekcję nartIV Spotkanie z cyklu „Muszynianie – Muszynie” tzmzm.nsacz.pl [dostęp 2019-01-15].

Tadeusz Borzemski zginął w nurtach Popradu w 1996, spływając pontonem. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Muszynie.

Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 1.10.1971 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 – 1987

Przypisy

Bibliografia