Zabiegała o żywą relację z najmłodszym pokoleniem Działyńskich, uświadamiając wnukom, że troska "o krew swoją" to najważniejsza sprawa.
Śmierć mały|Pałac Działyńskich Anna zmarła w sędziwym wieku, dożywszy 88 lat. Odeszła 17 maja 1812 roku w poznańskim pałacu, zwanym dziś Pałacem Działyńskich. Jej ciało zostało przewiezione po dwudniowych uroczystościach żałobnym do Konarzewa, gdzie znajduje się grobowiec rodu Radomickich. Uroczystości były godne wojewodziny i marszałkowej, z bogatą oprawą duchownych, muzyką kapeli, dzwonami.
Przypisy
Bibliografia A. Jakuboszczak, Łyżka, wiśnia i kołyska. O Annie z Radomickich Działyńskiej Gurowskiej (1724 – 1814), [w:] red. I. Maciejewska, * A. Roćko Aplauz najzacniejszej damie. Studia i szkice z kręgu literatury i kultury dawnej. Olsztyn 2017, s. 211-224 M. Mieszek, Reprezentantki rodziny Radomickich w twórczości literackiej jezuitów, [w:] Conjux, mater, filia, soror propinqua, civis..., red. M. Małkus, K. Szymańska, Wschowa-Leszno 2016, s. 455-475.
Kategoria:Działyńscy herbu Ogończyk Kategoria:Gurowscy herbu Wczele Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Radomiccy herbu Kotwicz Kategoria:Urodzeni w 1724 Kategoria:Zmarli w 1812 Kategoria:Żony senatorów I Rzeczypospolitej