Komedia mięsopustna – typ komedii wywodzący się ze staropolskiej literatury sowizdrzalskiej. Jest to wesoły utwór dialogowy o charakterze farsowo-błazeńskim, uprawiany w okresie karnawału, zwłaszcza w czasie mięsopustu, czyli trzech ostatnich dniach karnawału poprzedzających Środę Popielcową – początek Wielkiego Postu. W Polsce komedia mięsopustna największą popularność zyskała w XVI i pierwszej połowie XVII wieku.
Pochodzenie Dramaty karnawałowe najbardziej rozpowszechniły się w Niemczech, tam zwane jako Fastnachtspiele. „Gry mięsopustne” były bogato reprezentowane na terenie Niemiec w XV i XVI wieku, korzystały z dużej swobody w wyborze tematu, rozgrywały się w różnych środowiskach – chłopów i rycerzy, mnichów i Żydów, żebraków i kupców – ale zawsze zmierzały do wydobycia słabości i niedostatków ludzkiej natury, nie dając pierwszeństwa żadnemu stanowi.
Karnawał często kojarzono również z rzymskimi bachanaliami, co podkreślało rolę boga wina, Bachusa w przedstawieniach teatralnych. Prowadziło to do określania komedii mięsopustnych mianem sztuk bachicznych. Grecko-rzymska symbolika w tych utworach jest dziedzictwem europejskiego odrodzenia, jednak nie stanowi świadectwa kontynuacji religii i wyobrażeń antycznych.