Biologia Jak inne nagoskrzelne J. parva są hermafrodytami, co oznacza, że produkują zarówno plemniki, jak i komórki jajowe. Nie mogą same zapładniać swoich jaj. Jaskrawe, kontrastowe barwy tego ślimaka pełnią funkcję ostrzegawczą. Jego ciało jest silnie toksyczne. Zawarte w nim trucizny pochodzą z gąbek stanowiących jego pożywienie.
W kulturze Ślimaki te doświadczyły gwałtownego wzrostu popularności na Twitterze w Japonii w 2015 roku, choć w akwarystyce wykorzystywane były już wcześniej. Media anglojęzyczne ochrzciły je mianem „sea bunnies”, a polskojęzyczne „morskich króliczków” lub „morskich królików”. Nazwy te zawdzięczają licznym cechom przywodzącym na myśl królika, co tyczy się zwłaszcza ich okazów o białym ubarwieniu. Ich rinofory przypominają królicze uszy, a ich czułkowate brodawki – futro, choć wszystkie te narządy służą w rzeczywistości chemorecepcji (odpowiadają za zmysły węchu i smaku). Z kolei otaczające odbyt skrzela wtórne przywodzić mogą na myśl króliczy ogon (omyk).
Przypisy
Kategoria:Discodorididae Kategoria:Ślimaki Afryki Kategoria:Ślimaki Australii Kategoria:Ślimaki Azji Kategoria:Ślimaki Oceanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1938 roku