Wojskowy Klub Wioślarski w Warszawie (późniejsze nazwy: Wojskowy Klub Sportów Wodnych, a następnie Oficerski Yacht Klub Rzeczypospolitej Polski) – klub wioślarski, a następnie wielosekcyjny, założony w 1919 roku. Członek założyciel Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich. Rozwiązany w 1950 roku.
Było to pierwsze stowarzyszenie wioślarskie w polskim wojsku. W klubie, oprócz wioślarstwa, działały sekcje: żeglarska, motorowodna oraz pływacka i kajakowa. Był największą w II Rzeczypospolitej organizacją sportów wodnych – w rekordowym pod tym względem roku 1938, liczył 1300 członków.
Historia sekcji wioślarskiej Dwudziestolecie międzywojenne Wojskowy Klub Wioślarski powstał tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości – z inicjatywy por. Jana Dobrskiego i ppor. Bogdana Hoffa oraz kilku studentów tworzonego wówczas 36. pp Legii Akademickiej. Mieli oni wówczas nadzieję na przejęcie majątku niemieckiego klubu Deutsche Ruder-Vereinigung Warschau (warszawskie towarzystwo wioślarskie sprzed I wojny światowej). Zebranie założycielskie miało miejsce w dniu 6 maja 1919 roku. Wkrótce wybrano prezesa klubu, w osobie wiceadmirała Kazimierza Porębskiego – ówczesnego szefa Departamentu dla Spraw Morskich Ministerstwa Spraw Wojskowych.