Czerwonoarmistów nękały również liczne epidemie. Ponadto na krótko przed ofensywą wojsk Kołczaka wybrane jednostki walczące dotąd na froncie wschodnim zostały przekierowane na fronty południowy i zachodni. Szczególną stratą okazało się odwołanie z frontu wschodniego oddziałów strzelców łotewskich i estońskich. W 3 Armii dowódcy okazali się leniwi i niesubordynowani, a komisarze - niezdyscyplinowani i niedoświadczeni. W 5 Armii natomiast działali zwolennicy tzw. opozycji wojskowej, sabotujący polecenia komisarza spraw wojskowych i morskich Lwa Trockiego, których celem była centralizacja sił bolszewickich i zaprowadzenie w nich dyscypliny. Zostali oni odsunięci dopiero w końcu kwietnia 1919 r. Wreszcie duże znaczenie dla przebiegu ofensywy wiosennej miały błędne kalkulacje głównodowodzącego Frontem Wschodnim Siergieja Kamieniewa, który spodziewał się głównego uderzenia Armii Rosyjskiej na północnym Uralu, podczas gdy nastąpiło ono w kierunku Ufy. W rezultacie Armia Czerwona ponosiła klęski, chociaż siły białych składały się głównie z powołanych do Armii Rosyjskiej, słabo wyszkolonych chłopów.