Podstawowe zasady i działania Termin kuratorstwo danych cyfrowych po raz pierwszy został użyty w dziedzinie e-nauki i nauk biologicznych jako sposób na wyodrębnienie dodatkowego zestawu zadań, które zwykle przeprowadzane są przez kuratorów biblioteki i muzeów w celu dodania wartości do zbiorów danych i umożliwienia ich ponownego wykorzystania. Od prostych zadań, które miały po prostu zachowywać dane, po znacznie bardziej skomplikowane czynności archiwizujące. Dodatkowo historyczne rozumienie terminu kurator oznacza kogoś więcej niż tylko osobę sprawującą opiekę nad danym zbiorem. Od kuratora oczekuje się wiedzy na poziomie akademickim, niezbędnej do przeprowadzenia oceny i selekcji danych oraz do późniejszego dodania wartości do kolekcji poprzez zastosowanie metadanych.

Zasady Istnieje pięć powszechnie akceptowanych zasad, które regulują stan kuratorstwa cyfrowego:

Zarządzanie pełnym cyklem życia danych, od ich stworzenia, aż do kresu ich używalności. Ewaluacja i pozyskiwanie zasobów, aby dodać je do kolekcji. Zastosowanie metod konserwacji, aby wzmocnić integralność i zapewnić wielokrotny użytek przyszłym użytkownikom. Czynne działanie przez cały cykl życia danych, aby zwiększyć wartość zarówno zasobów cyfrowych, jak i kolekcji.