Maria Concetta Chludzińska-Józefowicz (ur. 27 listopada 1894 w Smoleńsku, zm. 15 kwietnia 1936 w Warszawie) – polska pielęgniarka Czerwonego Krzyża. Jedna z najbardziej zasłużonych na polu pielęgniarskim postaci z czasów I wojny światowej i międzywojennej epoki.
Młodość Pochodziła ze starej ziemiańskiej rodziny na Białej Rusi (córka Władysława Chludzińskiego i Emmy z domu Paulucci). W młodocianym wieku poświęciła się w majątku rodzinnym na Witebszczyźnie pracy społecznej wśród włościan; w Dreźnie doskonaliła się w muzyce, uczęszczając jednocześnie na kursy Czerwonego KrzyżaA. Romer, Polka bohaterką włoską, „Polonia-Italia”, Warszawa 1936, nr 5 (20 maja 1936), s. 20.
Działalność jako sanitariuszka Przed wojną jeszcze ukończyła wyższe kursy sanitarne (m.in. szkołę pielęgniarek w WenecjiS. Krzywoszewski (red.), W ofiarnej służbie, „Świat: pismo tygodniowe ilustrowane”, R. 31, nr 34 (22 sierpnia 1936), s. 13.), a z jej wybuchem, nie mogąc wrócić do kraju, jako sanitariuszka Włoskiego Czerwonego Krzyża, udała się na front i tam pracowała z zapałem, niezwykłą odwagą i poświęceniem. Za wstawiennictwem między innymi księżnej D’Aosta (głównej inspektorki Włoskiego Czerwonego Krzyża), po ukończeniu z odznaczeniem kursów sanitarnych przyjęta została do służby sanitarnej w wojsku.