Wzorcem dla tego kodeksu był kodeks postępowania karnego z 1928 roku (). Świadczy o tym między innymi systematyka kodeksu oraz treść poszczególnych rozdziałów które przejęto w całości z k.p.k. Jednak konstrukcja postępowania przygotowawczego, mimo że przejęta z k.p.k., w wielu szczegółach miała rozwiązania bardziej oryginalne. Tymi rozwiązaniami są: pozycja podejrzanego i jego prawa do obrony formalnej oraz relacji sędziego względem prokuratora. Wojskowy sędzia śledczy był bardziej samodzielny względem prokuratora niż w sądownictwie powszechnym. Z ustawy austriackiej przejęto bez większych zmian przepisy o postępowaniu polowym i doraźnym. Wszystkie kwestie nieodpowiadające realiom wojskowym zostały zmienione. Wyeliminowano w I instancji sędziów niefachowych, a w I instancji ich liczbę ograniczono. Nowością był model wojskowego postępowania odwoławczego w postaci trybu rewizyjnego, odejście od gwarancji zakazu i przyjęcie zasady .
Bibliografia S.M. Przyjemski, Prawo Karne Wojskowe, Gdańsk 1999, s. 15–23. K. Bradliński, Polskie kodeksy karne okresu międzywojnia, „Studenckie Zeszyty Naukowe” 2018, Vol. XXI, nr 38. T. Szczygieł, Unifikacja i kodyfikacja wojskowej procedury karnej w II Rzeczypospolitej, „Czasopismo Prawno-Historyczne”, Tom LXIX, 2017, zeszyt 1.
Kategoria:Prawo w Polsce Kategoria:Prawo karne Kategoria:Prawo wojskowe