Była natchnieniem dla lady Mary Chudleigh, Elizabeth Thomas, Elizabeth Elstob, Judith Drake, Catherine Jones, a nawet Mary Wortley Montag, która w swoich utworach garściami czerpała z dorobku starszej literatki. Wszystkie one dbały o finanse i rozwój Astell, tworząc swoistą kobiecą boheme. Jednak Mary Astell przyciągała nie tylko damską uwagę. W 1693 roku rozpoczęła listowną korespondencję z platonistą z Cambridge , będącym zarazem proboszczem kościoła anglikańskiego w Bemerton. Mężczyzna, będący pod wrażeniem retoryki swojej rozmówczyni, w 1695 roku zadbał o to aby listy zostały wydane w formie tomiku opatrzonego tytułem Mary Astell and John Norris: Letters Concerning the Love of God. Korespondencja traktowała o naturze Boskiej miłości. Mary Astell przeczytawszy prace Norissa „Practical Discourses, upon several Divine subjects”, zdecydowała się wejść z nim w polemikę. Filozofka nadawała ton całej rozmowie sprytnie przekonując Johna do swoich racji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mary Astell · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.