Tam, nie bacząc na zewsząd grożące niebezpieczeństwo – nawiązuje łączność z uwięzionym komendantem i wyczerpawszy wszelkie sposoby do uwolnienia – widząc, że ma być stracony – planuje i wykonywa osobiście, prawie na oczach warty, podpalenie więzienia (oblawszy ściany uprzednio naftą) celem uratowania Żywego i innych więźniów. Spostrzeżona i ścigana przez wartę pod gradem kul – cudem się ratuje i przeszedłszy 100 z górą km pada z wyczerpania na terenie wojsk własnych.
Po polsko-sowieckim traktacie pokojowym, który pozostawił Mińsk poza granicami Polski rodzina Michałowskich przeniosła się do Warszawy. Józefa rozpoczęła studia na Wydziale Humanistycznym Wolnej Wszechnicy Polskiej, jednocześnie podjęła pracę jako tłumaczka i referentka w II Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1922 roku została przyjęta do Organizacji Młodzieży Narodowej, do której została wprowadzona przez Tomasza Piskorskiego, z którym współpracowała jeszcze w Mińsku.