Od 5 lutego do 30 września 1945 był kierownikiem Katedry Teletechniki i Fizyki, od 28 lutego 1945 roku był dziekanem na Wydziale Elektryczno-Mechanicznym Politechniki Warszawskiej z tymczasową siedzibą w Lublinie i wykładowcą fizyki na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W Gdańsku od października 1945 roku, w latach 1945-1954 był kierownikiem Katedry Teletechniki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej. 23 sierpnia 1946 został mianowany profesorem nadzwyczajnym teletechniki. W latach 1950–1951 był dziekanem Wydziału Elektrycznego na Politechnice Gdańskiej, od stycznia do lipca 1952 był organizatorem Wydziału Łączności, w latach 1953-1954 był kierownikiem Katedry Techniki Przenoszenia Przewodowego. W latach 1947–1948 był dyrektorem Państwowego Pedagogium w Gdańsku, w roku 1948 rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku.

W latach 1952–1954 należał do zespołu Rady Naukowej Instytutu Łączności w Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Należał do Związku Polskich Inżynierów Elektryków, Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Stowarzyszenia Teletechników Polskich, Polskiego Towarzystwa Fizycznego oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego.