W latach 1921−1925 był rektorem Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, był także jednym z organizatorów Instytutu Historii Rosyjskiego Stowarzyszenia Naukowo-Badawczych Instytutów Nauk Społecznych (RANION), Instytutu Historii Akademii Komunistycznej i Towarzystwa Historyków-Marksistów. W 1923 napisał Oczierki po istorii socializma (Eseje o historii socjalizmu). Brał udział w pracach Międzynarodowych Kongresów Historyków w Oslo (1928) i w Warszawie (1933). Jako członek Międzynarodowego Komitetu Historycznego uczestniczył w jego sesjach w Londynie (1930), Hadze (1932), Paryżu (1934) i Bukareszcie (1936). Kierował delegacjami ZSRR na Wszechindyjski Kongres Naukowy (1947) i francusko-radziecką konferencję historyków w Paryżu (1958), brał udział w pracach 1 (1949) i 2 (1950) Światowego Kongresu Obrońców Pokoju, 1949−1950 był członkiem Międzynarodowego Komitetu Obrony Pokoju. W latach 1945−1948 redaktor naczelny czasopisma „Woprosy Istorii”. Stworzył nowy przedmiot, „Historia doktryn socjalistycznych”, który stał się obowiązkowym przedmiotem na uczelniach humanistycznych. W latach 1930−1935 był sekretarzem, a 1942−1953 wiceprezesem Akademii Nauk ZSRR. W latach 1928−1931 opublikował dwutomową pracę Istorija socjalisticzeskich idei (Historia idei socjalistycznych). Zajmował się analizą poglądów myślicieli takich jak m.in.