Kolejnym właścicielem portretu był Wiaczesław Dombrowski (1905–1966) – szef straży pożarnej w oblężonym Leningradzie i dyrektor powojennego sklepu szachowego na ulicy Żelabowa. W młodości, będąc amatorskim szachistą, kolekcjonował on szachy i literaturę im poświęconą. Dombrowski udostępnił część swojej kolekcji zwiedzającym, tworząc z niej de facto prywatne, bezpłatne muzeum. W niektórych publikacjach obraz opisywano jednak jako utracony.
Po śmierci kolekcjonera w 1966 roku jego kolekcja została podzielona na trzy części: pierwszą z nich kupił Lothar Schmid – niemiecki arcymistrz, działacz i kolekcjoner szachowy; druga część trafiła się do tallińskiego klubu szachowego; pozostała część kolekcji została zakupiona przez . Ta część kolekcji stała się bazą , mieszczącego się w Moskwie przy . W latach 1966–1980, w trakcie przygotowywania muzeum, obraz przechowywany był w magazynie. Po oficjalnym otwarciu został udostępniony zwiedzającym.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy Grigorija Miasojedowa Kategoria:Obrazy w rosyjskich kolekcjach Kategoria:Malarstwo rodzajowe Kategoria:Szachy w malarstwie Kategoria:1907 w szachach