Zgodnie z treścią zawartego porozumienia, spisanego na zamku w Braniewie 28 kwietnia 1301, franciszkanie oddali działkę w mieście, jednocześnie rezygnując z dochodzenia do niej wszelkich praw, a w zamian otrzymali od miasta inną, położoną na północ od niego, przy rzece Pasłęce. Do miasta mieli najbliższe wejście przez bramę Mniszą (Mönchentor). Budynek klasztoru w mieście został zburzony. Wieść o tym zdarzeniu doszła do Rzymu, a zbulwersowany tym faktem papież Klemens V wystosował bullę 19 czerwca 1310 oskarżającą zakon oraz mieszczan braniewskich. Usytuowanie klasztoru tuż przy murach nie było dobrym pomysłem, ponieważ zakonnicy pozostawali narażeni na różne ataki, a zdobyty przez wroga stanowiłby doskonały przyczółek do ataku na miasto. Postanowienia z 1301 roku nie okazały się więc trwałe i dopiero trzecia lokalizacja klasztoru okazała się ostateczna. W 1330 rada miasta wyznaczyła klasztorowi plac w obrębie murów, konwent franciszkanów został przeniesiony z powrotem do miastaStudia z Dziejów Średniowiecza nr 21, 2017 Rafał Kubicki (Gdańsk)