W 1980 otrzymał tytuł profesora.

Zawodowo był związany z Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, był dyrektorem tej jednostki przez 3 kadencje (1981–1984 oraz 1993–1999) oraz kierownikiem Zakładu Biofizyki i Biomatematyki w tymże Centrum (1971–2002).

W jego dorobku naukowym znajdują się prace dotyczące m.in. metod znakowania komórek związkami promieniotwórczymi, adhezji i lokomocji komórek prawidłowych i białaczkowych, zastosowania metod informatyki w diagnostyce medycznej oraz logicznych problemów medycyny.

W ramach działalności naukowej zajmował się m.in. wpływem napromieniania radioizotopami na funkcje narządów (zwłaszcza tarczycy), opracowywał metody znakowania izotopowego komórek oraz modele matematyczne ich kinetyki w organizmie.

Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiej Akademii Umiejętności i Rady Języka Polskiego.

Był żonaty ponad 50 lat z Anną z domu Gołubiew (1942–2013), historyczką, z którą miał dwie córki – Joanna została profesorem filozofii indyjskiej, druga córka rozwija kształcenie w zakresie kompetencji komunikacyjnych na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, kontynuując idee swego ojca.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera R-6-6/7).