Jako, że Sanhedryn podlega pod prawo rzymskie i nie może osobiście skazać Jezusa pod zarzutem bluźnierstwa, prowadzi go do Poncjusza Piłata, rzymskiego prefekta Judei. Piłat i jego żona Klaudia Prokula nie widzą u Jezusa żadnej winy, lecz Kajfasz sugeruje, że uniewinnienie Jezusa spowoduje niełaskę u cezara. Judasz na widok chłostanego Jezusa żałuje swego czynu. Korzystając ze zwyczaju w Święto Paschy pozwalającego Żydom uwolnić jednego więźnia Piłat daje do wyboru złoczyńcę Barabasza oraz Jezusa. Przekupiony i podburzany przez faryzeuszy tłum żąda uwolnienia Barabasza i wydania na śmierć Jezusa przez ukrzyżowanie. Współczujący Jezusowi Piłat rytualnie umywa ręce od odpowiedzialności. Judasz chce oddać srebrniki, lecz Kajfasz go odprawia.
Jezus zmuszony jest nieść krzyż o ramionach na Golgotę. Widząc jego mękę Szymon Cyrenejczyk pomaga za niego nieść krzyż. Na Golgocie Jezus zostaje ukrzyżowany wraz z dwoma innymi skazańcami. Z daleka widzi to Judasz, który popełnia samobójstwo przez powieszenie się na drzewie. Gdy Jezus umiera, niebo czernieje i rozlega trzęsienie ziemi zabierające ze sobą faryzeuszy i niszczące zasłonę Świętego Świętych w Świątyni Jerozolimskiej, co przekonuje skruszonego Kajfasza do tego, że Jezus był synem Boga.