W 1968 r. w Meksyku słowacki siatkarz po raz drugi wystąpił na igrzyskach. Był wówczas chorążym reprezentacji Czechosłowacji. Zagrał w siedmiu z dziewięciu meczów – przegranymi ze Związkiem Radziecki i Polską oraz zwycięskimi ze Stanami Zjednoczonymi, Japonią, Brazylią, Bułgarią i Belgią. W sumie Czechosłowacy wygrali 7 i przegrali 2 mecze, co klasyfikowało ich na trzecim miejscu. Łącznie od 1955 do 1968 r. Golian rozegrał 350 meczów w narodowych barwach.
W latach 1970–1982 pracował jako wykładowca na Wydziale Wychowania Fizycznego i Sportu Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie, gdzie uzyskał stopień doktora. Był wiceprzewodniczącym SÚV ČSZTV (1982–1988), jednej z najważniejszych słowackich instytucji sportowych, a do 1990 r. dyrektorem wydawnictwa Sport. Następnie poświęcił się pracy trenera.
W 2006 r., jako drugi Słowak w historii po Hildzie Múdrze, otrzymał Medal Pierre de Coubertina. Został uznany przez Słowacką Federację Piłki Siatkowej za najlepszego siatkarza XX wieku, a przez Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej zaliczony do grona dwudziestu pięciu najlepszych. Zajął 12. miejsce w plebiscycie na słowackiego sportowca stulecia.
Zmarł 11 stycznia 2012 r. w Bratysławie, w wieku 80 lat, po tym jak półtora miesiąca wcześniej po nagłym upadku zranił się w głowę i zapadł w śpiączkę.