Sienkiewicza.

Kariera naukowa W 1961 roku przeniósł się do Katowic, gdzie rozpoczął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej jako asystent w Katedrze Dydaktyki Literatury i Języka Polskiego, a także na pół etatu w wieczorowym liceum ogólnokształcącym (do 1966 roku). Od 1963 do 1969 roku zatrudniony był na stanowisku starszego asystenta w tej samej katedrze. 8 czerwca 1968 na bazie WSP został utworzony Uniwersytet Śląski, na którym Polański wykładał nieprzerwanie w latach 1968–2001 (od 1969 do 1973 jako adiunkt, następnie jako docent w Instytucie Filologii Polskiej, od 1992 jako profesor zwyczajny UŚ). Od 1973 pełnił funkcję kierownika Zakładu Dydaktyki Języka Polskiego i Literatury Polskiej; w latach 1980–1982 był prodziekanem Wydziału Filologicznego UŚ, zaś w latach 1984–1987 – wicedyrektorem Instytutu Języka Polskiego.

W 1969 roku doktoryzował się na Uniwersytecie Śląskim na podstawie pracy Badania nad ortografią uczniów szkół średnich (stan, typologia błędów, przyczyny ich powstawania oraz sposoby zapobiegania), za którą otrzymał nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1978 roku habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie rozprawy Studia nad zasobem leksykalnym uczniów.