Wyspa była ważnym punktem handlowym i osadą rybacką od średniowiecza. W XII wieku działał tutaj klasztor augustianów, czego pamiątką po dziś dzień jest kamień zwany klasztornym (Klaustursteinn). Na wyspie przechowywany był w XVII wieku manuskrypt zawierający islandzkie sagi i poematy, nazwany od wyspy Flateyjarbók, czyli „księgą z Flatey”. W 1777 osada na wyspie otrzymała prawa miejskie. Historyczna zabudowa wyspy pochodzi z okresu największego rozwoju na przełomie XIX i XX wieku. Kościół na wyspie pochodzi z 1926 roku. Obecnie wyspę na stałe zamieszkuje tylko kilka osób – stanowi tym samym jedyną zamieszkałą na stałe wyspą w zatoce Breiðafjörður. Populacja wyspy wzrasta jednak w sezonie letnim, stanowiąc ważną atrakcję turystyczną w tej części kraju.
Wyspa stanowiła inspirację dla wielu twórców, pisarzy i poetów. Na wyspie powstały m.in. filmy Ungfrúin góða og húsið (1999) na podstawie opowiadania Halldóra Laxnessa oraz Wesele w białą noc (Brúðguminn, 2008) Baltasara Kormákura.
Do 1987 roku wyspa tworzyła gminę Flateyrarhreppur, która została wówczas włączona do gminy Reykhólahreppur.
Przypisy
Kategoria:Wyspy Islandii