Jej egzemplarze sprzedawano w paryskich sklepach z pamiątkami, a uwagę poświęcili jej ówcześni artyści: Albert Camus porównywał jej uśmiech do uśmiechu Mony Lisy, Richard Le Gallienne uwiecznił ją w powieści Wielbiciel obrazu, Vladimir Nabokov wykorzystywał maskę, pisząc Lolitę, Ödön von Horváth napisał dramat Nieznajoma z Sekwany, a wiersz poświęcił jej Stanisław Grochowiak. O nieznanej kobiecie pisali Rainer Maria Rilke, Maurice Blanchot, Louis Aragon, Stefan Chwin, a jej podobizny reprodukowano na elewacjach budynków, m.in. warszawskiej kamienicy przy ul. Śniadeckich 23. John Goto natomiast spreparował i umieścił w internecie podrobione dokumenty z rzekomego śledztwa, które miało ustalić tożsamość kobiety.
Resusci Anne W 1957 Peter Safar po raz pierwszy zaproponował do stosowania w resuscytacji sztuczne oddychanie metodą „usta-usta”, a spopularyzował ją Bjørn Lind, któremu Asmund Laerdal zaproponował stworzenie manekina z ruchomą, sprężystą klatką piersiową do nauki sztucznego oddychania. Biorąc pod uwagę ówczesną niechęć do homoseksualizmu i nie chcąc zniechęcać mężczyzn do ćwiczenia na manekinie, zdecydował się na stworzenie manekina o cechach kobiecych i na twarz wybrał twarz Nieznajomej z Sekwany znaną mu z maski obecnej w domu jego teściów lub dziadków.