W stanie wilgotnym często widoczny jest lepki pierścień. Miąższ W kapeluszu dość cienki, miękki, biały, nie zmieniający barwy po uszkodzeniu. Smak ma łagodny, ale zapach bardzo charakterystyczny, podobny do zapachu gąsienicy trociniarki czerwicy. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki eliptyczne, gładkie. Gatunki podobne Wodnicha wonna przez niektórych uważana za odmianę wodnichy białej (Hygrophorus eburneus). Podobna jest także wodnicha świerkowa (Hygrophorus piceae).
Występowanie i siedlisko Wodnicha wonna występuje głównie w Europie, poza nią zanotowana w dwóch miejscach w Ameryce Północnej, oraz w Japonii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. notowana na kilku stanowiskach. Jej rozprzestrzenienie w Polsce i stopień zagrożenia nie są znane. W Holandii uznana za gatunek zagrożony.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Siedlisko: lasy iglaste, zwłaszcza świerkowe i liściaste, zwłaszcza bukowe. Owocniki występują od sierpnia do października, zazwyczaj gromadnie, rzadziej pojedynczo.
Przypisy
Kategoria:Wodnichowate Kategoria:Mykobiota Polski