Stanisław Zieliński (ur. 9 kwietnia 1919 w Rzyczkach, zm. 23 czerwca 2014 w Opolu) – oficer polskiej broni pancernej w randze pułkownika.
Życiorys Stanisław Zieliński był synem Władysława i Heleny Zielińskich. Miał także trzech braci: Jana, Władysława i Józefa. Przed wojną przeszedł przeszkolenie w Związku Strzeleckim. W czasie kampanii wrześniowej został ranny (ocaliły go dwie kobiety ukrywając w swoim domu, był operowany bez znieczulenia na Łyczakowie).
W 1940 otrzymał powołanie do Armii Czerwonej, gdzie przeszedł przeszkolenie jako działonowy czołgu. Po wykryciu udziału w walkach w 1939 został zesłany do łagru. Zwolniony z niego w 1943 trafił do formującego się 1 Korpusu Polskiego. Przeszedł kurs radiotelegrafisty z przydziałem do 2 Pułku Czołgów, w stopniu plutonowego. Został w nim strzelcem-radiotelegrafistą w czołgu T-34 217 (dowódca ppor. Mateusz LachStudzianki, s. 1098.). Walczył pod Studziankami (czołg nr 217 jako pierwszy wjechał do wsi). W czasie walk o wyzwolenie Bydgoszczy został ranny. Szpital opuścił 10 kwietnia 1945. W stopniu starszego sierżanta otrzymał przydział na dowódcę wyremontowanego czołgu nr 217 (T-34-85) wraz z nową załogą. Czołg został włączony w skład kompanii por. Pawła Dobrynina, która została skierowana z 1 Brygady Pancernej do 4 Pułku Czołgów CiężkichTankiści.