Dzięki temu produkty mają znacznie dłuższy termin przydatności do spożycia i są bezpieczne, co zapewnia wygodę konsumentom, a producentom ułatwia logistykę i umożliwia dostawę w dalsze rejony. Metoda HPP nieznacznie wpływa na właściwości organoleptyczne produktu m.in. smak, zapach, barwę, co wyróżnia ją spośród tradycyjnych metod utrwalania.
Ze względu na swoje właściwości i brak zastosowania środków chemicznych w przebiegu procesu, technologia HPP jest uważana za „naturalną” metodę konserwacji żywności.
Historia Pierwsze eksperymenty badające wpływ wysokiego ciśnienia na mikroorganizmy zarejestrowano w 1884 roku, a pierwsze udane próby odnotowano trzy lata później. W 1899 roku amerykański chemik Bert Holmes Hite opublikował badania opisujące proces ciśnieniowania na przykładzie mleka. W jego pracy potwierdzono, że pod wpływem wysokiego ciśnienia dochodzi do inaktywacji drobnoustrojów. Stwierdzono też, że utrwalanie żywności w ten sposób nie wpływa na jej smak.
Badania nad technologią HPP kontynuowano w XX wieku, a zintensyfikowano je w latach 70. Pierwsze produkty spożywcze utrwalone tą metodą trafiły jednak do konsumentów dopiero w latach 90. w Japonii. Dostępne na tamtejszym rynku przetwory owocowe i soki umieszczane były w komorze ciśnieniowej i poddawane ciśnieniu hydrostatycznemu rzędu od 1000 MPa.