Za popularnością tej nazwy przemawiało jej pochodzenie: pierwszy człon interrogatio z łaciny może oznaczać ‘pytanie retoryczne’, a drugi człon bang to w angielskim slangu określenie wykrzyknika.
Recepcja znaku Czytelnicy ochoczo odpowiedzieli na apel M. Specktera, nadsyłając do „Type Talks” własne projekty interrobangu. Również w gazetach pomysł Specktera zyskał duży rozgłos. Doszło nawet do tego, że podważano prawdziwość tej koncepcjiMartin K. Speckter, Toward the 2-Way Punctuation Mark, „Type Talks”, maj–czerwiec 1962, [w:] Keith Houston, Ciemne typki, Magdalena Komorowska (tłum.), 2015, s. 38.. Dziennikarz Joseph Kaslow z entuzjazmem całą kolumnę poświęcił idei połączenia pytajnika i wykrzyknika. Jego tekst ukazał się 1 kwietnia 1962. Nie wiadomo, czy data publikacji była przypadkowa, czy było to zaplanowane działanie autora artykułu. Niewątpliwie wpłynęła ona na rozgłos interrobangu, ale i na wątpliwości co do jego prawdziwości. Na wspomniany zarzut M. Speckter odpowiedział w kolejnym numerze „Type Talks”:Cóż, „Type Talks” sprzyjają wszystkiemu, co czyni komunikację bardziej efektywną, tak więc nasza propozycja z żartu ma w sobie niewieleTamże, s. 39..