Będąc w Indiach spotkali również ekspatów innych narodowości i szybko przekonali się, że „każda z tych subkultur [wspólnot ekspatów] generowana przez kolonialne administracje, misjonarzy, biznesmenów i wojsko – ma swoje własne cechy, nieco odmienne pochodzenie, charakterystyczny styl i system stratyfikacyjny, ale wszystkie były ze sobą ściśle powiązane.” Zauważyli, że ekspaci stworzyli styl życia, który był inny od ich rodzimej kultury oraz od kultury kraju, który zamieszkiwali, ale był wspólny dla nich. Aby wytłumaczyć ten świat ekspatów Useemowie zdefiniowali kulturę rodzimą jako pierwszą kulturę (first culture), kulturę przyjmującą jako drugą kulturę (second culture). Następnie zidentyfikowali wspólny styl życia charakteryzujący wspólnoty ekspatów jako kulturę pomiędzy (interstitial culture) albo „kulturę między kulturami” i nazwali ją trzecią kulturą (third culture), która jako termin ogólny obejmuje style życia tworzone, dzielone i uczone przez osoby, które są w procesie odnoszenia swoich społeczności lub ich części do siebie nawzajem. Określenie „dzieci trzeciej kultury” lub TCK zostało wymyślone, aby opisać “dzieci, które towarzyszą swoim rodzicom w innym społeczeństwie”.