W roku 1908 – wobec stanu technicznego przystani pływającej – Graudenzer Ruderverein wybudował w Grudziądzu, na końcu grobli oddzielającej Wisłę od portu zimowego, nowoczesną przystań na lądzie stałym. Teren do dyspozycji klubu oddał właściciel tartaku, Richard Schulz. Otwarcie przystani miało miejsce 30 Maja 1908 roku. Na przystani znajdowała się również duża sala, w której odbywały się spotkania i gdzie świętowano uroczystości, a także przeszklona weranda.
Lata I wojny światowej przerwały działalność klubu. Większość jego członków powołano do armii.
Okres dwudziestolecia międzywojennego Po I wojnie światowej niestrzeżona przystań klubu została złupiona, a sprzęt zniszczony. Niemcy, którzy pozostali w Grudziądzu po przejściu miasta w ręce Polski, niebawem działalność wznowili. Z czasem wyremontowali łodzie i kupili nowe.
Niemieckie kluby wioślarskie istniejące przed wojną na terenach odzyskanych przez państwo polskie (w tym Graudenzer R.V.), nadal były członkami Niemieckiego Związku Wioślarskiego. Kluby te stowarzyszyły się w odrębny sportowy związek wioślarski o nazwie „Związek Wioślarski dla Poznańskiego i Pomorza” (niem. Ruder-Verband Posen-Pommerellen), zrzeszający kluby wioślarskie z Prowincji Poznańskiej i Prus Zachodnich.