Stępkę pod HMS „Triton” położono 28 sierpnia 1936 roku, okręt został następnie zwodowany 5 października 1937 roku w stoczni Vickers-Armstrongs w Barrow-in-FurnessPaul E. Fontenoy: Submarines, s. 287-288. Wyporność nawodna okrętu wynosiła 1090 ton, podwodna zaś 1575 ton, przy długości całkowitej 84 metrów i szerokości 8,08 metra. Podstawą uzbrojenia jednostki było 16 torped kalibru 533 mm wystrzeliwanych z 6 wyrzutni dziobowych oraz 4 wyrzutni zewnętrznych, które również strzelały z kierunku dziobu. „Triton” wyposażony był jednak także w pojedyncze działo pokładowe kalibru 102 mm. Jednostka napędzana była na powierzchni dwoma silnikami Diesla oraz dwoma silnikami elektrycznymi w zanurzeniu, z napędem przenoszonym na śruby przez dwa wały napędowe, które zapewniały mu prędkość 15,25 węzła na powierzchni oraz 9 węzłów w zanurzeniu.
Służba „Triton” wszedł do służby w Royal Navy 9 listopada 1938 roku, w składzie 2. flotylli okrętów podwodnych. W czerwcu 1939 roku podczas załadunku w Portsmouth torped ćwiczebnych na okręt, jedna z ważących ponad tonę torped wyśliznęła się z raków i wpadła do wody i po automatycznym uruchomieniu silnika z prędkością 45 węzłów uderzyła w slup HMS „Puffin”. Slup ocalał jednak, bowiem pocisk nie był wyposażony w tym momencie w głowicę bojowąRobert Stern: The Hunter Hunted, s.