W 1951, po podpisaniu porozumienia z Delegaturę Zagraniczną WiN, strona amerykańska zażądała wytypowania czterech członków organizacji do skierowania na kurs dywersyjny w ośrodku szkoleniowym w Monachium. Trzech z nich było niczego nieświadomymi członkami WiN, natomiast czwarty, Marian Strużyński, był tajnym agentem UB działającym w ramach gry operacyjnej z wywiadami państw zachodnich o kryptonimie „Cezary”. Po miesięcznym pobycie wrócił do kraju, przekazując UB – Plan „Wulkan”.
Kierownictwu CIA nawiązanie tej współpracy wydawało się jednym z największych sukcesów w jej dotychczasowej działalności. Przy pomocy Delegatury WiN i V Zarządu miała zostać stworzona sieć wywiadowcza, z której pomocą Amerykanie uzyskiwaliby cenne informacje zza żelaznej kurtyny. Przez cały okres współpracy CIA drogą lotniczą dostarczyło do Polski 5 milionów dolarów w postaci sztab złota, pistolety maszynowe, karabiny, amunicję i radiostacje. Ponadto nawiązali poufne kontakty ze zwolennikami WiN za granicą, garstką emigrantów w Niemczech i Londynie. Wśród kierownictwa CIA panowało mylne przekonanie o szeroko rozbudowanych strukturach podziemia antykomunistycznego i jego liczebności.