Późniejsze publikacje nie potwierdziły dotąd tej intuicji.

Badania empiryczne sugerują, że regiony w większym stopniu stosujące kontrolę czynszów nie cechują się większą dostępnością tanich mieszkań, a w wielu przypadkach dostępność ta jest znacznie niższa. Polityka ta przez zmniejszenie mobilności prowadzi do narastającego niedopasowania najemców do konkretnych mieszkań – zaniechują oni skądinąd korzystnych przeprowadzek przy zmianach pracy, sytuacji rodzinnej lub osiągnięciu emerytury, aby nie tracić przywileju taniego najmu. Może także zwiększać eksurbanizację i segregację miast. Mieszkania objęte kontrolą czynszów mogą być w większym stopniu zaniedbywane przez właścicieli lub konwertowane na luksusowe apartamenty w celu uniknięcia kosztów regulacji.

W randomizowanym badaniu opinii 464 ekonomistów amerykańskich z 1992 r. 93% respondentów zgodziło się lub zgodziło z zastrzeżeniami, że „pułapy czynszowe obniżają dostępność i jakość mieszkań” – co było największą zgodnością odpowiedzi wśród wszystkich pytań. Według przeglądu literatury z 2009 r. „profesja ekonomiczna osiągnęła rzadki konsensus: kontrola czynszów tworzy więcej problemów, niż ich rozwiązuje”.