Petitdemange zostaje dowódcą grupy bojowej złożonej z 52 i 53 pułku piechoty kolonialnej oraz trzech samodzielnych batalionów tyralierów senegalskich. Grupa działa w składzie 10 Dywizji Piechoty Kolonialnej. 16 kwietnia następuje atak wojsk francuskich zakończony masakrą oddziałów. 10 Dywizja Piechoty Kolonialnej straciła 150 oficerów i 5000 żołnierzy wobec czego – 19 kwietnia została wycofana na tyły. Petitdemange zostaje ranny pod Chemin des Dames pierwszego dnia ofensywy.
W 1917 w stopniu pułkownika został komendantem obozu szkoleniowego w Fréjus.
Dowódca 3 Dywizji Strzelców Polskich. Dowodził dywizją podczas operacji Wojsk Polskich na Wołyniu w 1919.
5 lipca 1905 zawarł związek małżeński z Berthe Stutz.
Awanse podporucznik – 1 X 1889 porucznik – 19 XI 1891 kapitan – 29 III 1899 generał brygady – 23.12.1918 generał dywizji – 1926
Ordery i odznaczenia Wielki Oficer Legii Honorowej 25 I 1952 Komandor Legii Honorowej – 17 I 1920 Oficer Legii Honorowej – 19 X 1920 Kawaler Legii Honorowej – 31 V 1904
Przypisy
Kategoria:Francuscy generałowie w służbie II Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Generałowie Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1963