Cechą charakterystyczną wokalu Williamsona jest silnie gwarowa wymowa. Zjawisko uwypuklania regionalnych cech wymowy jest typowe dla brytyjskich wokalistów punkowych jako przejaw kontestacji wobec przeważającej w mainstreamowej muzyce popularnej tendencji do naśladowania wymowy amerykańskiej. W przypadku Williamsona są to cechy wymowy północnoangielskiej (w szerokim ujęciu), a nawet elementy cockneya. Te ostatnie nie są typowe dla jego rodzimego dialektu, ale są z kolei kojarzone z klasycznym punkiem i klasami niższymi. Williamson przyznaje, że jedną z cech, które ceni u Wu-Tang Clan, jednej z grup, które są dla niego inspiracją, jest używanie lokalnego dialektu. Taki nacisk na brzmienie regionalne jest elementem mającym wzmacniać autentyzm wypowiedzi, przy czym ma charakter stylizacji, a mowa codzienna Williamsona (np. w czasie wywiadów) jest praktycznie pozbawiona elementów cockneya, a elementy wymowy północnej występują rzadziej niż w czasie jego występów scenicznych.