Amnezja dziecięca – w psychologii rozwoju i psychologii poznawczej, normalna rozwojowo niezdolność do przypomnienia sobie zdarzeń, które nastąpiły w początkowych latach życia człowieka. Z reguły obejmuje w dużej części co najmniej pierwsze dwa lata życia; wspomnienia osób dorosłych poprzedzające ok. dziesiąty rok ich życia są na ogół co najmniej wybiórcze. Zjawisko to dotyczy głównie werbalnej pamięci epizodycznej (czy wg innych koncepcji, np. pamięci autobiograficznej), a niekoniecznie zdolności przechowywania innego rodzaju informacji, np. skojarzeń emocjonalnych, które charakteryzują człowieka już od początku życia. Amnezja dziecięca, i rozwój pamięci autobiograficznej, są prawdopodobnie przynajmniej w części powiązane z indywidualnym rozwojem mowy, ponieważ – według badań – wzajemna komunikacja werbalna dziecka z opiekunem zdaje się sprzyjać zapamiętywaniu przez nie omawianych zdarzeń.
Pewne badania demonstrują, że dzieci są w stanie zapamiętywać zdarzenia od ok. pierwszego roku życia, jednak wspomnienia te słabną z czasem. Psychologowie nie ustalili jednoznacznie kiedy i jak przebiega amnezja dziecięca.