Julian Cyryl Stelmachów (ur. 12 lutego 1889 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego, inwalida wojenny, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 12 lutego 1889 we Lwowie jako syn Jana i Anny z domu Mauth. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był 30 pułk piechoty ze Lwowa.

25 listopada 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Służył w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 783. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1923 roku został przydzielony z 9 pp Leg. do PKU Pińczów na stanowisko II referenta. W kwietniu 1924 roku został przydzielony do PKU Stryj na stanowisko I referenta. W lutym 1926 roku, po reorganizacji komendy, został wyznaczony na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. 18 lutego 1928 roku został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 15.