Po powrocie pozostał w wojsku, został oficerem w II Departamencie Sztabu Generalnego. We wrześniu 1922 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu w 45 pułku piechoty w Chust, a w grudniu 1923 roku został dowódcą tego pułku, którym dowodził do listopada 1932 roku. W tym czasie odbył liczne kursy i szkolenia, podnosząc swoje kwalifikacje wojskowe. Następnie przez rok był dowódcą 21 Brygady Piechoty w Koszycach, a w grudniu 1933 roku został komendantem Szkoły Dowodzenia w Pradze. W marcu 1935 roku został dowódcą 7 Brygady Piechoty w Josefovie, którą dowodził do 1 stycznia 1938 roku kiedy został mianowany zastępcą dowódcy 4 Dywizji Piechoty i funkcję tę pełnił do czasu rozwiązania armii czechosłowackiej. W czasie mobilizacji armii czechosłowackiej w czasie kryzysu sudeckiego w dniach 21 września – 15 października 1938 roku pełnił obowiązki dowódcy 4 Dywizji Piechoty.
Po rozwiązaniu armii czechosłowackiej włączył się w działania podziemnej organizacji wojskowej Obrona Narodu. W czerwcu 1944 roku został dowódcą organizacji Obrona Narodu i pod jego dowództwem przygotowywany był plan mobilizacji organizacji na okres wyzwolenia Czechosłowacji.