Wacław Bonifacy Lenckowski (ur. 6 stycznia 1896 w Mroczy, w Wielkopolsce, zm. między 4 a 7 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Antoniego i Marianny z Kuberów. Od 1912 działał w polskich organizacjach młodzieżowych. Pracując jako kierownik w domu towarowym Gunderman w Tucholi organizował stowarzyszenia „Młodzieży Polskiej” i „Młodzieży Kupieckiej”. Czynnie uczestniczył w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, za co został aresztowany przez władze niemieckie i skazany przez sąd w Grudziądzu na dozór policyjny.
W związku z wybuchem I wojny światowej zmobilizowany i po wcieleniu do niemieckiej 13 Dywizji Piechoty skierowany na front zachodni. Po zakończeniu wojny wracił do kraju i po przekroczeniu linii demarkacyjnej pod Nakłem zgłosił do powstańczych oddziałów wielkopolskich. Komenda Poborowa w Poznaniu wciela go do I batalionu saperów wielkopolskich. Do Wojska Polskiego przyjęty w sierpniu 1919. 7 lutego 1920 został przyjęty na trzeci kurs do Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu (klasa 2/III) który był przeznaczony dla podoficerów armii niemieckiej. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych z 4 lokatą otrzymuje przydział do 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych i wraz z pułkiem walczy w wojnie polsko-bolszewickiej.