Wielkie Konklawe zmieniło nazwę na Wielki Przeorat, a tworzące je obozowiska stały się preceptoriami.

W Szkocji w grudniu 1778 r. w Loży Scoon i Perth nadano kilka stopni doskonalenia, w tym stopień kawalera maltańskiego. W październiku 1779 r. czcigodny mistrz Loży-Matki Kilwinning wydał jednej z dublińskich lóż patent pt. the "High Knight Templars of Ireland Lodge".

Nowy zakon wkrótce przeistoczył się w Pierwotne Wielkie Obozowisko Irlandii, które dwadzieścia lat później wydało wiele patentów templariuszowskim obozowiskom w Szkocji. W 1805 r. został wydany patent dla Obozowiska Nr 31 Edynburg, które pod przewodnictwem brata Aleksandra Deuchara wkrótce stało się Wielkim Zgromadzeniem Templariuszy w Edynburgu prosząc o wydanie patentu zakon angielski. W 1811 r. Anglicy przekazali rycerzom szkockim patent umożliwiając utworzenie Królewskiego Wielkiego Konklawe Szkocji pracującego pod młotkiem wielkiego mistrza Aleksandra Deuchara.

W czasie, gdy szkockim templariuszom przewodził wielki mistrz Sir David Milne, podjęto próbę odbudowy Zakonu Świątyni na zasadach niemasońskich. W tym celu przeredagowano rytuały i utworzono w Londynie przeorat, do którego przyjęto wielu nowych rycerzy. Szybko okazało się jednak, że wszyscy byli wolnomularzami.