Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 pod numerem 724 – dosł. opisany jako Lukasiewicz Kazimierz (raport dzienny z 30 kwietnia 1943). Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0724. Na obu listach z ekshumacji podano tylko jedno imię. Przy jego szczątkach znaleziono pismo z garnizonu lubelskiego, mapę, 2 odznaczenia wojskowe, medalik. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 107 oraz w Nowym Kurierze Warszawskim nr 111 z 1943. Krewni w 1946 i 1950 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.
Życie prywatne W czasie pełnienia służby w Persji zawarł związek małżeński z Marią z domu Melik-Babadziananc, z którą miał dwie córki: Zofię i Jadwigę Tamarę. Mieszkał w Lublinie w domu oficerskim przy zbiegu ulic M. Skłodowskiej i A.