Gólski od 1962 należał do oddziału poznańskiego Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Przez wiele lat był członkiem zwyczajnym Klubu Inteligencji Katolickiej w Poznaniu. Był zapalonym turystą i działaczem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Organizował spływy kajakowe w kraju i za granicą oraz wędrówki rowerowe z młodzieżą po Polsce oraz dwukrotnie do Rzymu.

Umarł 18 czerwca 1991 w klinice w Katowicach na nieuleczalną chorobę zaniku mięśni (SLA).

Spoczywa na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.

Życie prywatne W 1965 ożenił się z Haliną Elminowską, technologiem chemikiem, z którą miał trzech synów: Ziemowita, Radosława i Ludomira, etnologa z wykształcenia.

Praca zawodowa alt=|mały|Chałupa w muzeum w Wolsztynie Po ukończeniu studiów odbył staż pracując w Muzeum Etnograficznym w Toruniu, jako asystent przy budowie Parku Etnograficznego. W tamtym czasie odbył podróż po wszystkich skansenach w Polsce oraz ówczesnych krajów demokracji ludowej (m.in. Czechosłowacja, Węgry). W 1966 przeniósł się do Witaszyc, gdzie objął stanowisko kierownika robót remontowych. Dwa lata później otrzymał propozycję pracy przy budowie przyszłego Parku Etnograficznego, w związku z czym przeniósł się wraz z rodziną do Poznania. Objął stanowisko w dziale Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.