Później dowodził kompanią czołgów T-34 w składzie 19 Gwardyjskiej Brygady Pancernej na Froncie Leningradzkim, od kwietnia do czerwca 1944 2 Ukraińskim, następnie 2 Białoruskim. Jako dowódca kompanii czołgów 19 Gwardyjskiej Brygady Pancernej 3 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego 5 Gwardyjskiej Armii Pancernej 3 Frontu Białoruskiego w stopniu porucznika wyróżnił się podczas operacji białoruskiej, w tym walkach na szosie Orsza-Mińsk i w rejonie Tołoczyna, później w walkach o Borysów 1 lipca 1944, o Mińsk 3 lipca i o Wilno 9 lipca, zadając przeciwnikowi duże straty w ludziach i sprzęcie. Za zasługi bojowe 15 lipca 1944 został przedstawiony do odznaczenia tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Później był zastępcą dowódcy batalionu czołgów 19 Gwardyjskiej Brygady Pancernej, na tym stanowisku brał udział w walkach na Pomorzu, w tym o Sopot, gdzie zginął. Decyzję o przyznaniu mu tytułu Bohatera Związku Radzieckiego Prezydium Rady Najwyższej ZSRR podjęło dwa dni po jego śmierci. Został pochowany na skraju lasu k. wsi Witulin, po wojnie jego grób przeniesiono do zbiorowej mogiły poległych czerwonoarmistów do wsi Bojano w powiecie wejherowskim.