Współpracował przy wydaniu awangardowych czasopism Trije labodi i Rdeči pilot, jego jedyny tomik poezji Človek z bombami został wydany we własnym nakładzie w 1925 r., pomimo tego, że był ukończony i przygotowany do wydania już w 1921 r. Po wydaniu tomiku Podbevšek nie publikował do połowy lat sześćdziesiątych XX wieku, kiedy to najwyraźniej zainspirował się narodzinami słoweńskiego modernizmu i zaczął od nowa pisać i planować ponowne wydanie tomiku Človek z bombami. Plany później porzucił, prawdopodobnie za namową Josipa Vidmara, który pomimo początkowej pozytywnej opinii, później publicznie opowiedział się przeciwko sztuce awangardowej, a w swojej twórczości oddalił się od kanonu awangardowego. Podbevšek umarł w 1981 r. w Lublanie. W miejscowości Novo mesto nazwano jego imieniem teatr (Anton Podbevšek gledališče) i ulicę (Podbevškova ulica).
Twórczość Anton Podbevšek rozpoczął pierwszą radykalną fazę słoweńskiej awangardy historycznej i jest jej głównym przedstawicielem. W utworach poetyckich porzucił ustalone metody poetyckie i wykorzystywał wiersz wolny, dosłowności i styl telegraficzny oraz niecodzienną metaforykę. Stopniowo przechodził od stosunkowo prostych wierszy ku coraz dłuższej hymnicznej poezji wizualnej.