Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Microtus: mikros „mały”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. duodecimcostatus: „po dwanaście”; costatus „odnoszące się do żeber”, od costa, costae „żebro”.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 80–111 mm, długość ogona 19–35 mm; masa ciała 19–32 g.
Występowanie i biologia Jest on spotykany od poziomu morza do 2250 m n.p.m. W osadach jaskiniowych o wieku górnopaleolityczno–neolitycznym w środkowej Portugalii występują szczątki tych gryzoni i pokrewnych norników luzytańskich; tylko drugi gatunek żyje obecnie na tych terenach. To wskazuje, że dawniej zasięg nornika śródziemnomorskiego był większy niż obecnie.
Nornik śródziemnomorski występuje na terenach otwartych z dość grubą warstwą luźnej gleby, w której może kopać swoje nory. Jest spotykany na polach, pastwiskach i w sadach, a także na terenach porośniętych krzewami. Gryzoń ten jest dobrym pływakiem, co częściowo tłumaczy jego obecność na terenach rozdzielonych przez duże rzeki, stanowiące bariery dla innych małych ssaków.
W południowo-zachodniej Hiszpanii występują w naturze osobniki całkowicie albinotyczne.