badania molekularne pozwoliły odnaleźć historyczną introgresję mtDNA z M. duodecimcostatus do M. lusitanicus, a także zidentyfikowały niedawne mieszańce. Na podstawie wielkości, koloru i stopnia proodoncji rozpoznano do siedmiu podgatunków, ale te cechy są obecnie uważane za kliniczne. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają dwa podgatunki.
Etymologia Microtus: mikros „mały”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. lusitanicus: „luzytański, portugalski”, od Lusitania „zachodnia Iberia, Portugalia”. mariae: etymologia niejasna, Forsyth Major nie wyjaśnił znaczenia nazwy gatunkowej; być może jakiś kobiecy eponim.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 80–94 mm, długość ogona 23–31 mm; masa ciała 14–23 g.
Ekologia Jest on spotykany od poziomu morza do 2050 m n.p.m. W osadach jaskiniowych o wieku górnopaleolityczno–neolitycznym w środkowej Portugalii występują szczątki tych gryzoni i pokrewnych norników śródziemnomorskich, które zniknęły z tych terenów.