Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.
Etymologia Microtus: mikros „mały”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”. gerbii: dr Jean-Joseph Zéphirin Gerbe (1810–1890), francuski zoolog, embriolog porównawczy.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 92–108 mm, długość ogona 22–36,6 mm; masa ciała 17–32 g. Samice posiadają dwie pary sutek pachwinowych.
Ekologia Jest on spotykany od poziomu morza do 2000 m n.p.m. w Pirenejach. Na niżej położonych obszarach nornik pirenejski jest spotykany na pastwiskach i gruntach ornych, podczas gdy w górach zamieszkuje tereny trawiaste i skaliste skraje lasów. Preferuje tereny suche, o względnie niskich rocznych temperaturach (15–). Kopie nory, choć w mniejszym stopniu na terenach górskich.
Populacja Nornik pirenejski jest lokalnie liczy przynajmniej w części swojego zasięgu występowania, jego liczebność osiąga do 100 gryzoni na hektar. Najliczniejszy jest w zachodniej Francji. Nie są znane zagrożenia dla tego gatunku, występuje też w niektórych obszarach chronionych. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje nornika pirenejskiego za gatunek najmniejszej troski.
Przypisy Nazwy polskie za:
Kategoria:Ssaki Europy Kategoria:Norniki Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019 Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1879 roku