W latach 1965–1976 współtworzyła Grupę Wrocławską (od 1967 r. pełniła funkcję sekretarza), której mentorami byli Eugeniusz Geppert i Hanna Krzetuska-Geppert, a członkami byli m.in. Alfons Mazurkiewicz, Kazimierz Głaz, Józef Hałas, Jerzy Rosołowicz, Konrad Jarodzki, Anna Szpakowska-Kujawska, Wanda Gołkowska, Jan Chwałczyk, Janina Żemojtel, Andrzej Will czy Zdzisław JurkiewiczElżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 46.. Jak podkreśla Elżbieta Kościelak, „Do spektakularnych sukcesów Michałowskiej w środowisku skupionym w Grupie Wrocławskiej należała prezentacja tryptyku X.Y.Z. na wystawie Grupy w 1968 roku w Krakowie”. I jak stwierdza dalej:W okresie 1967–1970 artystka odchodzi od form organicznych, których redukcja zostaje zastąpiona rytmicznymi linearnymi podziałami budującymi wrażenie ruchu i przestrzeni rozumianej nie tylko jako iluzja, ale też konkretna jakość zamknięta w obrazie. [...] Jest to próba przekroczenia paradygmatu artystycznego malarstwa, wyjścia poza obraz – bez jego unicestwieniaElżbieta Kościelak, Maria Michałowska, Wrocław: Galeria Kościelak, 2014, s. 50..Głównym elementem konstrukcyjnym prac tego okresu stała się więc linia, a sama artystka – pracująca już wówczas od dekady na Wydziale Architektury PWr – nazywała swoje szkice „projektami obrazów”. Pod koniec lat 60. XX w.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Maria Michałowska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.