Jednak na mocy dyrektywy Sztabu Generalnego RKKA z 19 listopada 1935, dywizja w składzie: dowództwo, 11 samodzielny szwadron łączności oraz 43 pułk kawalerii i 11 pułk artylerii konnej, została skierowana na teren Białoruskiego Okręgu Wojskowego do Puchowicz, a pozostałe jej oddziały do wiosny 1936 miały zostać rozmieszczone w Orenburgu i Uralsku. Ostatecznie w końcu 1935 do Puchowicz przetransportowano dowództwo dywizji oraz 43. i 45 pułki kawalerii, a także 11 samodzielny szwadron pionierów.
Dywizja rozformowana została w lipcu 1940.
Walki Walczyła z Denikinem w składzie I Korpusu Konnego, następnie 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w Donbasie, nad Donem i pod Majkopem. Od maja 1920 walczyła na froncie polskim. W bitwie pod Beresteczkiem, zagrożona okrążeniem, poniosła wysokie straty. Pod Komarowem nie dopuściła do odcięcia drogi odwrotu przez polską 1 Dywizję Jazdy. 12 września, bez powodzenia, próbowała powstrzymać przeprawiającą się przez Bug polską 1 Dywizję Jazdy.
W 1939, w składzie 6 Korpusu Kawalerii, wzięła udział w agresji ZSRR na Polskę .
Żołnierze dywizji Dowódcy dywizji