W sierpniu 1942 został pilotem 691 mieszanego pułku lotniczego na Froncie Leningradzkim i potem Wołchowskim, od sierpnia 1943 do końca wojny walczył w składzie 845 pułku lotnictwa myśliwskiego w składzie 14 Armii Powietrznej Frontu Wołchowskiego, od lutego 1944 13 Armii Powietrznej Frontu Leningradzkiego, od kwietnia 1944 14 Armii 3 Frontu Nadbałtyckiego, a od grudnia 1944 4 Armii Powietrznej 2 Frontu Białoruskiego. W tym pułku był dowódcą klucza, później dowódcą eskadry, a od połowy 1944 do końca wojny nawigatorem pułku. Brał udział m.in. w operacji siniawińskiej, mgińskiej, leningradzko-nowogrodzkiej, pskowskiej, pskowsko-ostrowskiej, tartuskiej, ryskiej, wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej. Do początku maja 1945 wykonał 494 loty bojowe, w tym 309 nocnymi bombowcami, a 186 myśliwcami, i stoczył 52 walki powietrzne, w których strącił osobiście 18 i w grupie 3 samoloty wroga (według innych danych 11 osobiście i 1 w grupie). Poza tym zniszczył 8 samolotów wroga na ziemi podczas ataków bombowych na lotniska. W marcu 1942 został lekko raniony przez ogień artylerii przeciwlotniczej. Ogólnie do końca wojny wykonał 509 lotów bojowych. W 1945 otrzymał stopień majora i został kandydatem do WKP(b). Po wojnie służył w Siłach Powietrznych Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce.