Franciszek Gazda (ur. 8 lutego 1910 w Morawskiej Ostrawie, zm. 22 lutego 1969 w Cieszynie) – polski ludoznawca i nauczyciel, znawca i miłośnik folkloru babiogórskiego. Założyciel zespołu regionalnego Górali Babiogórskich. Autor śpiewnika pieśni babiogórskich. Członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Życiorys Dzieciństwo i młodość Był synem Wojciecha Gazdy, z zawodu hutnika, oraz Franciszki Gazdy z domu Pasternak. Ojciec po powrocie z I wojny światowej był inwalidą niezdolnym do pracy w zawodzie. Po sprzedaniu mienia cała rodzina postanowiła przenieść się na tereny odzyskanej Polski, gdzie w Brodach koło Kalwarii Zebrzydowskiej zakupiła niewielkie gospodarstwo rolne. Tam Franciszek Gazda ukończył szkołę powszechną, a następnie w Krakowie ósmą klasę szkoły wydziałowej. Dalsze nauki pobierał w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim. W Krakowie zetknął się z młodzieżowym ruchem krajoznawczym i ludoznawczym, poznał również wybitne jednostki tego ruchu: Adolfa Chybińskiego, prof. Tadeusza Seweryna, prof. Leopolda Węgrzynowicza oraz wielu innych.