W roku 1938 ukazał się drukiem śpiewnik Babiogórskie pieśni z Zawoi na 3 i 4 głosy równe, autorstwa Franciszka Gazdy, wydany przez Małopolski Związek Teatrów i Chórów Ludowych w Krakowie. Tego samego roku Gazda zmuszony był opuścić Zawoję z powodu złego stanu zdrowia. Do Zawoi już nigdy nie powrócił.
Obejmując w roku 1938 stanowisko kierownika szkoły w Skawie, zorganizował także kurs dokształcający dla dorosłych, którzy pragnęli ukończyć szkołę powszechną. Założył tam równocześnie chór oraz zespół muzyczny.
Kiedy wybuchła II wojna światowa, Gazda uciekł na wschód, jednak już 15 listopada 1939 powrócił. Po przymusowej przeprowadzce do wsi Ciche w roku 1940, natychmiast podjął współpracę z ruchem oporu i prowadził tajne nauczanie.
26 lipca 1947 roku ożenił się z nauczycielką Marią Ignacek, z którą miał dwie córki. Uroczystość odbyła się w Zebrzydowicach.
Kres życia W roku 1950 przystąpił do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W 1969 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Franciszek Gazda zmarł 22 lutego 1969 roku w Cieszynie, gdzie został pochowany. W roku 1973 odbyła się ekshumacja zwłok Gazdy, po której szczątki przeniesiono do Zebrzydowic.