Synagoga Lewantyńska – jedna z dwóch, obok Synagogi Hiszpańskiej, synagog sefardyjskich w Wenecji, zbudowana pierwotnie w 1538 roku, przebudowana w XVII wieku w stylu barokowym przez Baldassare Longhenę i jego uczniów. Wewnątrz wyróżniają się: bima, dzieło Andrei Brustolona oraz aron ha-kodesz.
Historia Synagogi weneckie zostały niegdyś nazywane terminem scuole, prawdopodobnie przez analogię do bractw (konfraterni) religijnych, które tak właśnie nazywano w Wenecji.
Synagogi Hiszpańska i Lewantyńska zostały zbudowane na terenie Starego Getta (Ghetto Vecchio) dla dwóch różnych grup sefardyjskich, które pojawiły się w Wenecji po społeczności aszkenazyjskiej i włoskiej. Społeczność sefardyjska, skupiona wokół Synagogi Lewantyńskiej, przybyła w latach 1538–1561 z Lewantu, ze wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego). Nowo przybysze byli przede wszystkim bogatymi kupcami, handlującymi przyprawami i tekstyliami, szczególnie cenionymi w Republice Weneckiej;